Artykuły dla tagu — Kościół w Polsce

 

Czy to Jezus sam o tym oddzieleniu zdecyduje, czy może potwierdzi nasze podziały, których dokonujemy za życia?

Przyszła niedziela to Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Będziemy czytać słowa Ewangelii według św. Mateusza, zapowiadające powtórne przyjście Chrystusa i Sąd Ostateczny. A nie są to proste słowa. To słowa o oddzieleniu, o tym, którzy ludzie zostaną zbawieni, a którzy nie. Zapadły mi mocno w serce słowa o owym oddzieleniu. Czy to Jezus sam o tym oddzieleniu zdecyduje, czy może potwierdzi nasze podziały, których dokonujemy za życia? Dzielą się narody, dzielą się ludzie zamieszkujący dany kraj. Podzielony jest także Kościół, nasze parafie oraz rodziny. Legitymizujemy podziały w naszych sercach odmawiając przebaczenia, pomocy czy wsparcia innym.  *** Chętnie wykluczamy innych z… Czytaj dalej »

Nie potrafię modlić się za Ojczyznę, gdy modlitwa ma znamiona walki z wrogami. Nie wyobrażam sobie Eucharystii, która nie jest wezwaniem do komunii.

Nic o polityce

Andrzej Cichoń

Dla mnie to, że wiary i religii nie można wykorzystywać do polityki jest tak oczywiste, jak Boże Przykazania. Jak Przykazanie: „Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną". Dla mnie to, że wiary i religii nie można wykorzystywać do polityki jest tak oczywiste, jak Ewangelia. Jak Ewangelia, gdy Jezus mówi: „Oddajcie więc cezarowi, co cesarskie. A Bogu, co boskie". Czy to oznacza, że wiara i religia się ze sobą nie przenikają? Przenikają. W życiu każdego z nas i w życiu społecznym.  *** Indywidualnie pierwsze skrzypce gra tu sumienie. Sumienie ukształtowane przez moją wiarę pozwala mi dokonywać w życiu wszelkich wyborów, w… Czytaj dalej »

Swego czasu klerycy na Śląsku trochę robili na „grubie”. Wierni patrzyli na to przychylnie. „Księża robotnicy” to był poważny ruch ewangelizacyjny w zlaicyzowanych środowiskach robotniczych.

Nie pragnę zabierać głosu w sprawie tekstu ks. Jerzego Szymika, choć podziwiam internetowe zasięgi dyskusji, jaką wywołał ów „list”. Trudno byłoby odnieść się do argumentów w nim użytych, gdyż są najczęściej potraktowane zbyt zdawkowo. Problemy, które wołają o głębsze zastanowienie się, są tam załatwiane paroma sloganami. Gdybym był młodszy, niż jestem, czułbym się poklepywany po ramieniu przez starszego konfratra w kapłaństwie - bez cierpliwego wsłuchania się w moje wątpliwości. Bylebym jakoś dopłynął do drugiego brzegu życia księżowskiego. Już nie „nie na miejscu” Natomiast jest w tym tekście lekko muśnięte zjawisko, z którego chyba mało sobie zdajemy sprawę, a staje się… Czytaj dalej »

"Chcemy pokazać, jak mądrze towarzyszyć dziecku na drodze wiary, bez przymusu i bez strachu, z przestrzenią na pytania, wątpliwości, a czasem również bunt i sprzeciw".

Bez przemocy

Andrzej Cichoń

Przeglądam ostatnio internety i oczom nie wierzę. Czytam, że Kościół w Polsce po raz trzeci (wcześniej tego nie zauważyłem) włącza się w ogólnopolską kampanię „Dzieciństwo bez przemocy". Prym tu wiedzie Fundacja Świętego Józefa – tak ta, która została powołana na rzecz wspierania osób skrzywdzonych wykorzystywaniem seksualnym przez duchownych i nie tylko.  To jeszcze nie jest niczym zaskakującym. Ale chyba nigdy wcześniej nie spotkałem się z tak odważnym i jednoznacznym pokazaniem sprawy, który znajduję na stronie akcji: "Tegoroczna edycja ma być dla wspólnoty Kościoła miejscem refleksji nad wolnym od przymusu wychowaniu religijnym dzieci. – Chcemy pokazać, jak mądrze towarzyszyć dziecku na… Czytaj dalej »

Czy dziś możemy powiedzieć, że jesteśmy - jako odbiorcy - lepiej informowani, formowani i ewangelizowani? Każdy niech sobie sam odpowie na to pytanie. Również hierarchowie podejmujący decyzje.

abp Fulton J. Sheen

ABC Radio, Public domain, via Wikimedia Commons

W Stanach Zjednoczonych miała właśnie miejsce beatyfikacja abp. Fultona J. Sheena. Po różnych perturbacjach Kościół uroczyście ogłosił, iż hierarcha, zwany najbardziej znanym amerykańskim duszpasterzem XX w., może być czczony, jako błogosławiony. Już w latach 30. ubiegłego wieku prowadził popularny program radiowy „The Catholic Hour”, który trafiał nawet do 4 mln słuchaczy. W 1952 roku rozpoczął karierę na szklanym ekranie. Rok później otrzymał nawet nagrodę Emmy dla najlepszej osobowości telewizyjnej. Nie jednak o karierę tu chodziło, a o głoszenie Chrystusa.  Warto może odnotować tu dwie kwestie. Po pierwsze, to co robił, robił w kraju raczej protestanckim. Dzięki swoim talentom zdobył ogromną… Czytaj dalej »

Wydaje mi się, że dobrze by było, gdyby pielgrzymki odzyskały swój charakter. Też i ten pokutny, błagalny.

Pielgrzymki

Pixabay

Letnie miesiące to w Polsce tradycyjnie czas pielgrzymek pieszych. Najwięcej oczywiście grup zdąża na Jasną Górę, ale także wierni pielgrzymują do innych, mniej lub bardziej znanych,  sanktuariów. Pielgrzymujących - co prawda - mniej niż w latach poprzednich, ale jednak są. Niektóre grupy idą kilka dni, inne kilkanaście lub więcej. Wędrują z różnych zakątków Polski, każdy ze swoją intencją lub zwyczajnie z ciekawości. Organizatorzy pielgrzymek starają się tak dobrać treści, by każdy coś mógł znaleźć dla siebie. Są też grupy tematyczne, skupione np. wokół danego zakonu lub charyzmatu. Są też flagi, sztandary, krzyże. Chusty, koszulki i znaczki. Tak, aby pokazać wspólnotę… Czytaj dalej »

Siedziałem w ostatniej ławce. Modliłem się. I pomyślałem sobie, że ta wspólnota, która jest przede mną, to Kościół, który kocham.

Kościół, który kocham

Andrzej Cichoń

W ostatnich tygodniach różnie bywało.  Zmarły (na banicji, niby z innego powodu) kilka lat temu biskup, doczekał się powołania zespołu do historycznego zbadania zgłoszenia związanego z osobami przez niego potencjalnie skrzywdzonymi. Przykre szczególnie, że znałem go osobiście. Gość Niedzielny – tygodnik, z którym też jakoś tam jestem związany, jako czytelnik i choćby przez szacunek do kilku redaktorów tam zatrudnionych, krzyczy okładką „Ukraina potrzebuje nawrócenia”. Nawet nie mam ochoty tego komentować. Całe szczęście na wysokości zadania, a właściwie na poziomie chrześcijaństwa, stanęli nasi kardynałowie, publikując „Wspólne oświadczenie w sprawie relacji polsko-ukraińskich". Różnie więc bywa z Kościołem, który współtworzymy. Czasem to, co… Czytaj dalej »

Upały są coraz większe. Może warto zadbać, żeby ludzie w ogóle do kościoła przyszli, a nie pouczać, w czym mają się stawić?

Lato. To czas gdy na stronach internetowych wielu parafii lub w ogłoszeniach pojawiają się "bardzo istotne" informacje o tym jak należy się przyjść ubranym do świątyni. Żadnych dekoltów, ramiączek czy krótkich spodenek. A na rysunkach - kobiety w sukienkach i mężczyźni w długich spodniach. I oczywiście warto wiedzieć, jak się gdzie ubrać. Ale czy jest to najważniejsza informacja, jaka ma się powtarzać przez całe wakacje? Jak ktoś z marszu wejdzie w krótszych spodniach, nawet kobieta, to Boga będzie dla niej mniej? Upały są coraz większe. Może warto zadbać, żeby ludzie w ogóle do kościoła przyszli, a nie pouczać, w czym… Czytaj dalej »

Elitarność nie polega na upieraniu się przy anachronizmach. Chyba, że dla kogoś miłość nieprzyjaciół to anachronizm! Elitarność przemawia, gdy tłum się jej sprzeciwia, bo jest mu wyrzutem sumienia.

Bywało w przeszłości, że dzielono Kościół w Polsce na toruński i łagiewnicki. Wielu protestowało, że tak nie wolno. Istniało też pewne napięcie między tendencjami posoborowymi a manifestacjami masowego Kościoła, organizowanymi w kontrze do np. pochodów pierwszomajowych. Przeciwstawiano też duchowość Jana Pawła myśleniu Tischnera. Wielu jednocześnie twierdziło, że podkreślanie tych różnic jest szkodliwe, godzi w jedność. Że powinniśmy dbać o jednolity przekaz, nawet kosztem bogactwa płynącego z różnorodności. Wybór drogi Natomiast Pan Jezus mówi, żeby nie rzucać pereł przed wieprze. I ostrzega, że mogłyby nas poszarpać. A wszystko to w kontekście szerokiej i wąskiej bramy. Czyli odróżnianie masowej drogi od tej… Czytaj dalej »

Pytanie „czego się obawiali, przed czym się bronili” nie tylko nie jest bezzasadne, lecz wręcz konieczne, o ile chcemy, by męczeństwo wydało błogosławione owoce. A nie tylko pogłębiało rowy nieufności.

Zapachniało groźbą zerwania sojuszu z Ukrainą. Niby nikt tego nie chce, poza marginesem politycznym, a jednak wielu stara się pokazać, jacy to oni są nieustępliwi. Lecz w rezultacie sprawiają wrażenie takich, którzy są gotowi nie zważać na realny interes państwa. To jest polityka. Raczej krótkowzroczna. Ale przy okazji widać, że pojednanie zawierane wobec lub przeciw wspólnemu wrogowi to nie jest jeszcze rzeczywiste pojednanie. To prawda, że konieczność wspólnej reakcji na zagrożenie może skłonić do sojuszu i do odsunięcia w cień animozji. Może nawet być punktem wyjścia do podania sobie dłoni. Lecz pojednanie wymaga czegoś więcej. Wobec wspólnego wroga Swego czasu… Czytaj dalej »