Artykuły dla tagu — duchowość

 

Czy to Jezus sam o tym oddzieleniu zdecyduje, czy może potwierdzi nasze podziały, których dokonujemy za życia?

Przyszła niedziela to Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Będziemy czytać słowa Ewangelii według św. Mateusza, zapowiadające powtórne przyjście Chrystusa i Sąd Ostateczny. A nie są to proste słowa. To słowa o oddzieleniu, o tym, którzy ludzie zostaną zbawieni, a którzy nie. Zapadły mi mocno w serce słowa o owym oddzieleniu. Czy to Jezus sam o tym oddzieleniu zdecyduje, czy może potwierdzi nasze podziały, których dokonujemy za życia? Dzielą się narody, dzielą się ludzie zamieszkujący dany kraj. Podzielony jest także Kościół, nasze parafie oraz rodziny. Legitymizujemy podziały w naszych sercach odmawiając przebaczenia, pomocy czy wsparcia innym.  *** Chętnie wykluczamy innych z… Czytaj dalej »

„Obyś przy końcu życia mógł powiedzieć: «[…] Obawa przed ludźmi nie miała wpływu na to, co czyniłem. Starałem się czynić tylko to, do czego Bóg mnie posłał»”.

„Obyś przy końcu życia mógł powiedzieć: «[…] Obawa przed ludźmi nie miała wpływu na to, co czyniłem. Starałem się czynić tylko to, do czego Bóg mnie posłał»”. To słowa wyjęte z kazania wygłoszonego przez zaproszonego kaznodzieję podczas Mszy prymicyjnej bł. Ruperta Mayera (1876-1945). Wtedy, w 1899 roku, nie był on jeszcze jezuitą. Do Towarzystwa Jezusowego wstąpił w 1902 roku. Zasłynął jako antyfaszysta. Swoim życiem i słowami pokazał, że katolik nie może być narodowym socjalistą.  Nazwano go „apostołem Monachium”, ponieważ to właśnie tam dał się poznać jako płodny kaznodzieja o niezwykle prostym i dobitnym przekazie oraz jako spowiednik cierpliwy wobec wewnątrzkrajowych… Czytaj dalej »

Eucharystia nam spowszedniała, bo jest cały rok? A różaniec jest bardziej atrakcyjny, bo tylko w październiku? Przecież to pomylenie pojęć.

Różaniec

A.Cichoń

Pochodzę, byłem chrzczony i do dziś mieszkam w parafii pod wezwaniem Matki Bożej Różańcowej. Śmieję się z siebie, że różaniec zatem wyssałem z mlekiem matki. Różaniec jest modlitwą i łatwą, i bardzo trudną jednocześnie. Z jednej strony lubię to „klepanie" różańca, jego powtarzalność. Lubię jego rytm, szczególnie w wersji po łacinie – a takiej się kiedyś nauczyłem. Różaniec jest dla mnie najczęściej modlitwą w drodze: za kierownicą lub z ręką w kieszeni podczas spaceru. Pozwala się wyciszyć, oderwać od natłoku myśli. Tak, jest trudną modlitwą, bo może nużyć, bo może być mechanicznym, bezsensownym powtarzaniem słów. I często tak mam, że… Czytaj dalej »

Obawa, że pauza otworzy bramę do naszego wnętrza jest zabójcza nie tylko dla liturgii. To problem każdej rozmowy.

Jesteśmy przekonani, że tłumacz pomaga nam w komunikowaniu. Bardziej lub mniej sztuczna inteligencja daje nam dostęp do dogadywania się w obcych językach. Ale, aby biegle mówić w  języku innym niż nasz rodzimy, nie możemy ciągle tłumaczyć „na nasze”. Tak naprawdę reagujemy dźwiękami na dźwięki, których już sobie nie tłumaczymy, bo już nie są nam obce. Biegłe komunikowanie, to komunikowanie bez tłumaczenia. Dopiero wtedy język przestaje być zawadą. Po prostu nas niesie i pozwala na ekspresję, która staje się prawdziwą komunikacją emocji i tego wszystkiego, co niewerbalne, choć przekazywane w czasie rozmowy. Między dźwiękami Skupiamy się wtedy na brzmieniu i na… Czytaj dalej »

Zwolnijmy czasem. Wszyscy. I zobaczmy, czy nie zostawiliśmy kogoś w tyle. Kogoś, kto liczył na nasze wsparcie i pomoc.

Czasami chodzę na piesze pielgrzymki. Jak tysiące innych ludzi. Grupa pielgrzymkowa to przekrój osób w różnym wieku - dzieci i młodzież, dorośli i starsi. Niektórzy z doświadczeniem, inni z mniejszym lub bez. Część doskonale ubrana, z termosami, odpowiednią ilością wody i apteczkami. Inni bardziej "na luzie". Każdy ze swoją intencją i potrzebami. Każdy jakoś wierzący, bo jednak to wydarzenie religijne. Jak grupa to służby- przewodnik, z reguły ksiądz, porządkowi, muzyczni. Ktoś musi nieść nagłośnienie, ktoś inny znak grupy. Ktoś woli iść szybciej, inni wolniej. Ale grupa powinna iść w miarę razem. W przeciwnym wypadku traci się łączność i może dojść… Czytaj dalej »

Gdy już zaprzestaniemy walki o wspólne życie, to przynajmniej (w imię dotychczasowej miłości) postarajmy się o takie rozstanie, które będzie wyrazem wzajemnej troski.

Spadek liczby ślubów tłumaczymy tym, że młodzi nie chcą się wiązać na całe życie. Dotyczy to miejsca pracy i zamieszkania, a także partnera czy partnerki. Liczą się z ewentualną koniecznością rozstania. Bo coś może pójść nie tak. Albo po prostu nadejdzie czas na zmianę. Dlatego m.in. nie chcą ślubu, by nie wikłać się potem w rozwód. Nieraz noszą w sobie traumę związaną z „wojną” rozwodową własnych rodziców lub znajomych. I zapewne obecne młode pokolenie ma większe trudności z planowaniem trwałych związków. Taki mamy klimat. Takie przykłady wokół. Ale z drugiej strony najczęściej ludzie jednak chcą założyć szczęśliwą rodzinę i ufają,… Czytaj dalej »

"Chcemy pokazać, jak mądrze towarzyszyć dziecku na drodze wiary, bez przymusu i bez strachu, z przestrzenią na pytania, wątpliwości, a czasem również bunt i sprzeciw".

Bez przemocy

Andrzej Cichoń

Przeglądam ostatnio internety i oczom nie wierzę. Czytam, że Kościół w Polsce po raz trzeci (wcześniej tego nie zauważyłem) włącza się w ogólnopolską kampanię „Dzieciństwo bez przemocy". Prym tu wiedzie Fundacja Świętego Józefa – tak ta, która została powołana na rzecz wspierania osób skrzywdzonych wykorzystywaniem seksualnym przez duchownych i nie tylko.  To jeszcze nie jest niczym zaskakującym. Ale chyba nigdy wcześniej nie spotkałem się z tak odważnym i jednoznacznym pokazaniem sprawy, który znajduję na stronie akcji: "Tegoroczna edycja ma być dla wspólnoty Kościoła miejscem refleksji nad wolnym od przymusu wychowaniu religijnym dzieci. – Chcemy pokazać, jak mądrze towarzyszyć dziecku na… Czytaj dalej »

I choć dziś potrafię zrozumieć Psalmistę, to jednak moja nieustanna modlitwa pochodzi raczej od innego barda: „Chroń mnie Panie od pogardy. Od nienawiści strzeż mnie Boże"

Nienawiść

Andrzej Cichoń

Wychowałem się w dobrej rodzinie. Nie, nie było idealnie - jak zawsze, nawet wśród najbliższych - ale generalnie, z różnymi ułomnościami, wzajemnie się kochaliśmy. Od dziecka obracałem się w środowiskach bliskich Kościołowi i tu też nikt nigdy nie chciał niczyjej krzywdy. Takie mam przynajmniej osobiste doświadczenia. W szkole raczej należałem do tych grzeczniejszych, ale poza drobnymi incydentami nie pamiętam, by ktoś mi jakoś specjalnie dokuczał. Jedynym wrogiem, którego wtedy mogłem sobie wyobrazić, był wyimaginowany Niemiec podczas zabawy w wojnę na podwórku z kolegami. W latach 70. czy jeszcze 80. ubiegłego wieku, gdy wychowywani byliśmy na „Czterech pancernych", nie było to… Czytaj dalej »

Upamiętnienie ofiar, samo w sobie szlachetne, bywa przypomnieniem „ofensywnym”. Pomnikami można atakować. To zależy, co z nich epatuje.

- Dlaczego nie przestaniesz mówić o moich dawnych błędach? – zapytał mąż. – Myślałem, że mi już przebaczyłaś i zapomniałaś.- Oczywiście. Przebaczyłam i zapomniałam – odpowiedziała żona. – Ale chcę być pewna, że ty nie zapomnisz, że przebaczyłam i zapomniałam”.Anthony de Mello SJ, Śpiew Ptaka, Verbinum 1996, s. 151 Lubię tę przypowiastkę. Powtarzam ją, bo mam nadzieję, że chodzi w niej nie tylko o odwieczną walkę płci. Ten dialog pasuje też do sporu o pamięć historyczną, który znowu rozgrzewa nastroje polityczne. Szlachetniejsi Prawda, jak widzimy i słyszymy, może służyć do szantażu emocjonalnego. Upamiętnienie ofiar, samo w sobie szlachetne, bywa przypomnieniem… Czytaj dalej »

Ludzie oburzają się na działania przemocowe. I słusznie. W ten sposób się przed nimi bronią. I nie chodzi tylko o przemoc fizyczną. Nieraz chodzi o uzurpację.

Ateizm zaczął się zadomawiać w nowożytności zasadniczo po okresie intensywnych wojen religijnych, których zwieńczeniem była długa i krwawa wojna trzydziestoletnia. Gorszyła jednak nie tylko przemoc. Nie tylko morze krwi przelanej w imię konfliktów religijnych oddalało od Boga. Była to także epoka religii przemocowej, choć niekoniecznie krwawej. Mianowicie, aby powstrzymać zabijanie wymyślono zasadę zmuszającą ludzi do przyjęcia wyznania swojego władcy. Reguła "Cuius regio, eius religio" (Czyja władza, tego religia) nie szanowała wolności religijnej. W konsekwencji gwałciła ludzkie sumienie. To władca narzucał swoje wyznanie poddanym. To jest przemocowe, choć w założeniu miało strzec przed przemocą. I na dłuższą metę doprowadziło do zobojętnienia… Czytaj dalej »