Karolina Skowrońska — artykuły autora

 

Łączę teologię z kulturoznawstwem. Działam na styku religii, kultury, cywilizacji. Ciekawi mnie to co nowe, co zmienne, co wykracza ponad standardy. Szukam i pozwalam się znaleźć.

 

Czy to Jezus sam o tym oddzieleniu zdecyduje, czy może potwierdzi nasze podziały, których dokonujemy za życia?

Przyszła niedziela to Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Będziemy czytać słowa Ewangelii według św. Mateusza, zapowiadające powtórne przyjście Chrystusa i Sąd Ostateczny. A nie są to proste słowa. To słowa o oddzieleniu, o tym, którzy ludzie zostaną zbawieni, a którzy nie. Zapadły mi mocno w serce słowa o owym oddzieleniu. Czy to Jezus sam o tym oddzieleniu zdecyduje, czy może potwierdzi nasze podziały, których dokonujemy za życia? Dzielą się narody, dzielą się ludzie zamieszkujący dany kraj. Podzielony jest także Kościół, nasze parafie oraz rodziny. Legitymizujemy podziały w naszych sercach odmawiając przebaczenia, pomocy czy wsparcia innym.  *** Chętnie wykluczamy innych z… Czytaj dalej »

Zwolnijmy czasem. Wszyscy. I zobaczmy, czy nie zostawiliśmy kogoś w tyle. Kogoś, kto liczył na nasze wsparcie i pomoc.

Czasami chodzę na piesze pielgrzymki. Jak tysiące innych ludzi. Grupa pielgrzymkowa to przekrój osób w różnym wieku - dzieci i młodzież, dorośli i starsi. Niektórzy z doświadczeniem, inni z mniejszym lub bez. Część doskonale ubrana, z termosami, odpowiednią ilością wody i apteczkami. Inni bardziej "na luzie". Każdy ze swoją intencją i potrzebami. Każdy jakoś wierzący, bo jednak to wydarzenie religijne. Jak grupa to służby- przewodnik, z reguły ksiądz, porządkowi, muzyczni. Ktoś musi nieść nagłośnienie, ktoś inny znak grupy. Ktoś woli iść szybciej, inni wolniej. Ale grupa powinna iść w miarę razem. W przeciwnym wypadku traci się łączność i może dojść… Czytaj dalej »

Gdy inni skupieni są na tym, co się dzieje na zewnątrz, my możemy bardziej zwrócić się do wewnątrz. Sięgnąć po zasoby duchowe, zaprosić Boga by On pomógł nam się odnaleźć.

Trudno ostatnimi czasy wyłowić z szumu informacyjnego coś, co by podniosło na duchu, złagodziło nastroje, zaprowadziło pokój. Wojna, zamieszki we Francji, morderstwa lub - jak w wypadku słynnej nieudanej egzekucji w Ameryce - nieudane próby pozbawienia kogoś życia. W tym przypadku akurat w majestacie prawa. Wydawać by się mogło, że dziczejemy jako społeczeństwo. Wzrastają lęki, poczucie niepewności i zagubienia, a zarazem agresja i chęć odwetu. Na Ukraińcach, Niemcach, imigrantach, nielubianych politykach czy partiach. Oczywiście, w imię obrony "słusznej sprawy". Obojętnie, czy to będzie granica państwa, nurt polityki zagranicznej, prawo własności czy dobro rodziny.  Niektóre wspólnoty religijne także zamiast wprowadzać pokój,… Czytaj dalej »

Zapomnieliśmy o ciszy i o tym, co ojcowie Kościoła, wielcy mistycy mówili od początku. Usiądź. Uspokój serce i umysł. Pan jest w Tobie.

Jeszcze raz o milczeniu

Pixabay

Pielgrzymki pielgrzymują po Polsce dalej. Taneczne przerwy, okrzyki, popowe nuty już pomijam. Też milczeniem. Zwłaszcza, że nad nasz spragniony kolejnych atrakcji kraj nadciągnął kolejny spór: o celowość, ewentualnie estetykę pomnika Maryi w Konotopiu. Tu też wolę zamilknąć. Tym bardziej, że obecność lub nie tego czy owego pomnika nie przekłada się nigdy na wzrost wiary lub jej spadek. Zaczynam lubić milczenie. Zwłaszcza, że jest zupełnie za darmo. Milczenie, do którego zapraszam Boga. On nie jest zależny od moich emocji czy uczuć. Niezależnie od tego, czy czuję Jego obecność czy nie - On jest. Można przy Nim posiedzieć. Przyjrzeć się, jak oceanowi,… Czytaj dalej »

Wydaje mi się, że dobrze by było, gdyby pielgrzymki odzyskały swój charakter. Też i ten pokutny, błagalny.

Pielgrzymki

Pixabay

Letnie miesiące to w Polsce tradycyjnie czas pielgrzymek pieszych. Najwięcej oczywiście grup zdąża na Jasną Górę, ale także wierni pielgrzymują do innych, mniej lub bardziej znanych,  sanktuariów. Pielgrzymujących - co prawda - mniej niż w latach poprzednich, ale jednak są. Niektóre grupy idą kilka dni, inne kilkanaście lub więcej. Wędrują z różnych zakątków Polski, każdy ze swoją intencją lub zwyczajnie z ciekawości. Organizatorzy pielgrzymek starają się tak dobrać treści, by każdy coś mógł znaleźć dla siebie. Są też grupy tematyczne, skupione np. wokół danego zakonu lub charyzmatu. Są też flagi, sztandary, krzyże. Chusty, koszulki i znaczki. Tak, aby pokazać wspólnotę… Czytaj dalej »

Upały są coraz większe. Może warto zadbać, żeby ludzie w ogóle do kościoła przyszli, a nie pouczać, w czym mają się stawić?

Lato. To czas gdy na stronach internetowych wielu parafii lub w ogłoszeniach pojawiają się "bardzo istotne" informacje o tym jak należy się przyjść ubranym do świątyni. Żadnych dekoltów, ramiączek czy krótkich spodenek. A na rysunkach - kobiety w sukienkach i mężczyźni w długich spodniach. I oczywiście warto wiedzieć, jak się gdzie ubrać. Ale czy jest to najważniejsza informacja, jaka ma się powtarzać przez całe wakacje? Jak ktoś z marszu wejdzie w krótszych spodniach, nawet kobieta, to Boga będzie dla niej mniej? Upały są coraz większe. Może warto zadbać, żeby ludzie w ogóle do kościoła przyszli, a nie pouczać, w czym… Czytaj dalej »

To my mamy pozwolić tym i innym dzieciom przyjść do Jezusa. Mamy im uczynić łatwiejszą drogę. A wtedy i dzieci będą czuły, że dane miejsce jest spokojne, bezpieczne i przyjazne.

Obchodzimy dziś Międzynarodowy Dzień Dziecka. To ważny dzień, bo kieruje nasze myśli do tych, którzy potrzebują w swojej codzienności wsparcia dorosłych. Sytuacja społeczna dzieci różni się w zależności od miejsca zamieszkania, a ich życie także niestety bywa życiem trudnym, bolesnym i pełnym cierpienia. Ale tym razem nie o tym chciałabym napisać. Dzieci w kościele. To temat, który co jakiś czas powraca i bywa, że rozgrzewa emocje. Zwłaszcza teraz, gdy jeszcze trwa czas I Komunii Świętych lub ich rocznic. Dorośli komentują dzieci. Przy stole rodzinnym, pod kościołem, w przestrzeni medialnej. Dzielą je na te wychowane i niewychowane. Grzeczne i niegrzeczne. Takie,… Czytaj dalej »

Mam czasem wrażenie, że nasze chrześcijaństwo staje się bardziej walczące niż świadczące. Piętnowanie zła czasem potrafi oderwać od tego, co dobre.

Listy protestacyjne. Marsze za czymś lub przeciw czemuś. Listy poparcia dla takiej czy innej osoby. Akcje, czuwania, inicjatywy. Niezliczone postulaty i wnioski mające zmienić naszą katolicką rzeczywistość. A potem rozczarowanie. Taka dobra inicjatywa, a nie przyniosła oczekiwanych owoców. Tak liczny marsz, a brak widocznych efektów. Tyle zaangażowania, a w kościele pustki. Można się zniechęcić lub zmęczyć. Albo zupełnie się wypalić. Albo zwyczajnie odpuścić. I to czasem najlepsza rada. Może to wypalenie zauważył Jezus u uczniów, kiedy im powiedział: "idźcie i odpocznijcie nieco". Myślę sobie, że wszyscy "aktywni katolicy" powinni czasem zatrzymać się i odpocząć. Chociażby po to, by zauważyć, że nasze… Czytaj dalej »

W codzienności trudno czasem znaleźć dla Boga więcej przestrzeni, więc rekolekcje są dla niektórych czymś wyczekanym… I niestety mogą się zawieść.

W mediach społecznościowych wyświetlają mi się migawki z różnych rekolekcji wielkopostnych. Dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Księża z gitarą, czasem podrygujący w takt muzyki, z maskotkami lub innymi gadżetami. Trzeba przecież czymś przyciągnąć uwagę czasem licznej grupy słuchaczy. Ksiądz lub inna osoba głosząca nauki staje się po części aktorem, piosenkarzem i showmanem. A czasem po prostu zdartą płytą, powtarzającą co roku te same słowa o nawróceniu, miłości Boga, spowiedzi itp. Problem w tym, że już dawno nie chodzi się do kościoła z tradycji czy przymusu środowiska. Ta grupa wiernych już nie jest tak liczna, jak kiedyś. Więcej w kościele osób,… Czytaj dalej »

Bóg przedrze się i przez reflektory… Tylko czy faktycznie dlatego, że takie metody są dobre czy po prostu dlatego, że Bóg jest dobry?

Kościół od początku swojego istnienia skierowany był na relacje. Z Bogiem, z innymi czy ze sobą samym. Wierzyliśmy i wierzymy, że spotkanie z drugą osobą może stać się początkiem nawrócenia lub przemiany duchowej. Uczniowie i uczennice Jezusa wciąż szukali i szukają nowych możliwości by światu przekazać Dobrą Nowinę. Kiedyś powstawały zakony kierujące swoje przesłanie do określonych grup społecznych - pogan, dzieci, chorych, niepełnosprawnych, umierających. Ale też do niewolników, prostytutek czy pracowników wielkich fabryk. Do dzisiaj członkowie różnych wspólnot kościelnych szukają ludzi w ekstremalnych miejscach - zakazanych dzielnicach, więzieniach czy dworcach. Czemu? Bo wierzą, że bezpośredni kontakt, potraktowanie kogoś z godnością… Czytaj dalej »